Ona wie
To ona rozpoczęła tę grę
Udawała niedostępną
nieważne jak się starał
Znikała tak nagle
nie pozwalając nawet zachłysnąć się
powietrzem z jej bladych ust
Ale to go kusiło tak niesamowicie
Jeszcze bardziej
Jeszcze mocniej
Odwracała głowę
na komplement każdy
Niewzruszenie
Ciągle i ciągle jednak
patrzyła na niego tym wzrokiem
Ten wzrok go zniewalał
Dla niej padłby na kolana
I znów posłała mu uśmiech
taki ukryty tylko dla niego
On spoglądał już na uśmiech
innej
Rozczarowanie błądziło w
ratującym się spojrzeniu
Przegrała własną grę
Najważniejszą grę

Stojąc na krawędzi świata
utkwiła wzrok w zamglonej dali
Nie widzi nic
Uniosła zmęczone oczy ku chmurom
jakby zamarłym w bezruchu
Nie widzi ich
Szukała sensu padając na kolana
i rozdrapując paznokciami ziemię
Nie widziała go
Próbowała wziąć oddech
ale głaz zmiażdżył płuca
Dusza spalona
związana sponiewierana dręczona
Uleciała

Gdy czuję dreszcz na wspomnienie o tobie
mgliste i blade tak
Rozmywają się rysy twarzy jak treść listu
zalana zimną już kawą
Pokochałam krople deszczu jeszcze bardziej
kiedy podobały Ci się włosy wilgotne
oplatające twarz
Pokochałam jeszcze bardziej kiedy
dłońmi ciepłymi dotykałeś policzków
kiedy leżeliśmy tak spokojnie
pod lśniącymi gwiazdami
na trawie mokrej
Patrzenie w twoje oczy sprawiało że serce
spragnione drżało
A teraz czas obrazów wiele odebrał
Nie pamiętam nawet barwy
twych tęczówek